Jezus kwam met zijn leerlingen in het dorpje Naïn, op ongeveer 10 km van Nazareth. Het was een klein, onbekend en onooglijk dorpje, dat wij een boerengat zouden noemen. Maar wat er die dag daar zou gebeuren werd, volgens Lucas, wereldnieuws.

Toen Jezus het dorpje naderde, kwam hem een lijkstoet tegemoet. De dode was de enige zoon van zijn moeder, die weduwe was. Bijna iedereen van het dorp ging mee, onder luid geween en gejammer. De jongen was waarschijnlijk ’s nachts of in de vroege morgen overleden en werd in de namiddag begraven. Zo is het nu nog in Congo en in de meeste tropische landen. Het gaat heel vlug van leven naar dood! En wat is er erger dan een weduwe die haar enige zoon moet begraven? Die jongen was haar trots en glorie. Hij was bovendien haar bestaanszekerheid, haar oudedagsvoorziening. De vrouw had nu niets en niemand meer om voor haar te zorgen. Ze zal moeten bedelen.

Jezus werd diep geraakt door het verdriet van die vrouw. ‘Zijn maag kwam er van overhoop’, staat er in het Grieks. Jezus kon niet onverschillig blijven bij zoveel lijden en smart. Hij ging naar de lijkbaar en raakte die aan. Eigenlijk mocht hij dat niet. Wie dit doet, wordt onrein. Maar voor Jezus was de naastenliefde belangrijker dan reinheidsvoorschriften. De dragers stonden stil. Jezus zei :’Jongen, ik zeg je, sta op!’ De dode jongen kwam overeind en Jezus gaf hem terug aan zijn moeder. Natuurlijk werden allen door ontzag bevangen, verheerlijkten God en zeiden: ’Een groot profeet is onder ons opgestaan!’ De mensen kijken vol bewondering op naar Jezus. Jezus’ aandacht gaat naar de moeder die nu overgelukkig is. Wij zouden ons vol verbazing naar de jongen richten. We zouden hem vragen wat hij heeft meegemaakt. Hoe het was om dood te zijn? Wat had hij gevoeld en gezien?. We horen daar niets over.

Zo ging het ook met de twee andere dodenopwekkingen in het evangelie. Het dochtertje van Jaïrus, de overste van de synagoge, is gestorven. Als Jezus bij het meisje komt, zegt hij: ’Ze slaapt.’ Hij wordt uitgelachen. Maar Jezus wekt haar op. Misschien was ze alleen maar in coma? We weten het niet. Bij de derde dodenopwekking weten we het maar al te goed. Lazarus was al vier dagen in het graf en zijn zus zei: ’Hij riekt al.’ Zo lezen we in het Johannesevangelie. Als Jezus Lazarus ten leven wekt, stormen ze niet op hem af. Er waren toen nog geen opdringerige journalisten. Toch hadden we graag geweten wat Lazarus die vier dagen had ervaren. Maar we horen er niets over. Als we willen weten hoe het is na de dood, blijven we op onze honger. Het evangelie antwoordt niet op onze nieuwsgierigheid.

Met de opwekking uit de dood van de jongen uit Naïn en van Lazarus, is de dood niet overwonnen. Want zowel Lazarus als de jongen is opnieuw gestorven. Misschien zelfs na een lange en pijnlijke ziekte? Als dit de blijde boodschap is, dat er een paar mensen, voor een tijd, zijn teruggekeerd uit de dood en over hun dood niets zeggen en later opnieuw zijn overleden, dan hebben wij daar niets aan. Er moet dus meer achter die verhalen zitten. Wat dan?

Lucas wil aantonen dat Jezus niet alleen een groot profeet is, maar de allergrootste. In zijn achterhoofd heeft hij de dodenopwekking door Elia, die voor de joden een van de grootste profeten was. In Sarafat had Elia bij de stadspoort een weduwe ontmoet. Ze had de profeet gastvrij in haar huis opgenomen. Toen werd haar enige zoon ziek en stierf. Zij was ontroostbaar. Maar Elia nam het dode kind op en legde het op zijn eigen bed. Toen begon hij vurig te bidden tot God. Biddend strekte Elia zich in zijn volle lengte uit over het kind, tot driemaal toe. Misschien was het mond-op-mondbeademing? In ieder geval kwam het kind weer tot leven en Elia gaf het aan zijn moeder terug. ‘Zie uw zoon leeft’, zei hij. De vrouw zei tot Elia: ’U bent waarlijk een man van God.’

Jezus overtreft Elia. Die had met heel zijn hart tot God gebeden en als het ware geworsteld op leven en dood. Jezus wekt de jongen van Naïn tot leven door zelf een machtswoord uit te spreken, en zonder verdere poespas. Nu is het duidelijk dat de messiaanse tijd, waar de verhalen van Israëls profeten van getuigen, is aangebroken.

Daar is het Lucas om te doen. Zijn verhaal is eigenlijk een paasverhaal. Jezus is hét ‘Leven’. Het goddelijk leven. Hij overwon de dood door zijn verrijzenis. Hij kwam niet terug. Hij leeft het leven van God zelf, de Eeuwige!

Het kan zijn dat wij iemand ontmoeten die in de grootste miserie zegt: ’Dat is geen leven meer!’ Misschien kunnen we na lange tijd, door begrijpen, meevoelen, luisteren en gesprek, zo iemand terugbrengen tot verlangen om te leven. Misschien zelfs, als hij of zij daarvoor openstaat en het juiste moment gekomen is, op de een of andere manier getuigen van ons verrijzenisgeloof. Want uiteindelijk gaat het om een Leven dat ons aardse leven overstijgt.